De dovenschool Julia Jimenez de Gutierrez in Santa Cruz, Bolivia

Vijf maanden geleden, in mei 2010, heb ik op de Bondsdag in Harderwijk verteld over deze dovenschool. Op de Bondsdag is een begin gemaakt met geldinzameling voor de school.

We steunen de school!
Het is heel fijn dat mijn man en ik naar Bolivia konden reizen met het goede nieuws dat de doven in Nederland de school willen steunen. Half augustus zijn we naar Santa Cruz gevlogen om de school beter te leren kennen. We vertrouwen er helemaal op dat ze het geld van de Nederlandse doven goed besteden.

Hoe ziet de school er uit?
De school is 20 jaar oud en staat in een arme buitenwijk van Santa Cruz, aan een stoffige brede straat. Vanwege het risico op inbraak staat de school op een ommuurd terrein met een stevige poort. Maar ben je eenmaal binnen dan ziet het er vriendelijk uit. De school is gehuisvest in gebouwen van donkerrode bakstenen. Tussen de gebouwen zijn een paar open ruimtes als schoolplein of als sportveld  ingericht.

Kleine klassen
De klaslokalen zijn klein. Elke onderwijzeres geeft les aan groepen van ongeveer 10 leerlingen. Ze wordt daarbij geholpen door een assistent (vaak een dove ex-leerling). Op het instituut gaan sommige leerlingen na de lagere school door op de leerwerk plaatsen. Daar leren ze in drie jaar een vak als schoonheids-specialiste, als kok of ze leren met computers om te gaan. Maar veel ouders kunnen die leerwerk plaatsen niet betalen.
 

Leerlingen van 3 – 16 jaar op de lagere school
Er zijn hele kleine kinderen op de school. Vanaf drie jaar kunnen ze er terecht. Maar ook kinderen van 14-16 jaar zitten nog op de lagere school. Dat komt omdat de ouders soms pas laat doorhebben dat hun kind doof is. Of ze weten niet van het bestaan van deze school. De kinderen leren spraakafzien en hun stem gebruiken. De school merkt dat ze daarmee het best met hun ouders en andere familieleden kunnen praten. De ouders moeten veel werken. Ze hebben bijna geen tijd om met gebaren te leren spreken. Ook is de Boliviaanse samenleving geen doven gewend. Maar we zagen dat de kinderen in de pauze en in de les met de onderwijzeressen toch ook gebarentaal spraken.

Waarom is hulp nodig?
De directie, de Zusters van het klooster dat de school heeft gesticht, de onderwijzeressen, de ouders van de kinderen en oud-leerlingen waren echt blij met ons bezoek en hebben ons in vijf ochtenden alles laten zien en uitgelegd. De regering betaalt maar een klein deel van de kosten. De ouders dragen bij naar vermogen, maar de bijdragen van arme ouders zijn maar laag. Daardoor ontvangen de onderwijzeressen maar een laag loon. De meesten blijven desondanks omdat ze van de kinderen houden. Veel wordt vrijwillig en onbetaald gedaan. De school geeft zelf de cursussen aan de onderwijzeressen en ouders om meer over het omgaan met hun dove kinderen te leren. Daar hoorde ook het leren van gebarentaal bij. Maar de docente gebarentaal is afgelopen juni weggegaan omdat ze maar heel weinig verdiende. Op de school moet steeds nagedacht worden over waar het geld aan te besteden. Van het weinige geld moeten ook de gebouwen onderhouden worden. Er moet lesmateriaal voor aangeschaft worden. Ook de fysiotherapie voor de kinderen moet ervan betaald worden. En wat Zuster Elva, de directrice, ons ook vertelde was dat er soms ongelukken op school gebeuren: laatst waren twee kinderen bij het spelen gevallen en had het ene kind een gebroken arm. De ouders konden het ziekenhuis niet betalen en toen hebben de Zusters het ziekenhuisbezoek betaald.

Moeilijke keuzes
Iedere keer staat de directie voor moeilijke keuzes. Het door ons ingezamelde geld willen ze gebruiken voor reparatie en onderhoud van de gebouwen, voor een toiletgebouw en kiosk bij het grote sportterrein, meubilair voor de bibliotheek, een fonds voor onverwachte aanschaffen voor arme kinderen en een bijdrage voor het salaris van een gebarendocent.

Met de hulp van de Nederlandse Doven (in het bijzonder de NCBD-leden en al en binnen het Interkerkelijk Dovenpastoraat als mede de Interkerkelijke Commissies) kan de directie van de school meer doen voor de kinderen. Daarom zijn we heel blij met het geld dat jullie willen geven.

Het rekeningnummer van de NCBD is 392703 en zet er “Bolivia” bij.

Uschi Janssen en Jan Tuit